O Hamlecie nigdy nie marzyłem, bo już na studiach mi powiedziano, że przez mój złamany nos, raczej mogę zapomnieć o tej roli. Gdy kończyłem studia, zamarzyło mi się, żeby zagrać Helvera, czekałem na niego 20 lat i się doczekałem. Dzięki tej roli i roli Webera cały czas czuję wiatr w żagle, to niezwykłe uczucie. Rozmawiamy z Mariuszem Słupińskim, aktorem Teatru im. Jaracza w Łodzi.

LIFE IN Łódzkie: Jeden teatr, drugi teatr, trzeci teatr, rola w serialu, plany filmowe, trochę dużo tego. Kto pilnuje grafiku? Jest agent, który pomaga?

Mariusz Słupiński: Nie pomaga mi żaden agent, sam sobie radzę. W kuchni na lodówce wisi grafik, taki mój przewodnik na dany tydzień i jak na razie jakoś udaje mi się nad tym wszystkim zapanować. Ostatnio było zdecydowanie łatwiej, koronawirus zmusił mnie do siedzenia w domu, teatry nie działały, na planach filmowych też nie było realizacji.

Na szczęście wszystko pomału wraca do normy, teatry wznawiają działalność, a Pan zapewne swoją aktywność zawodową. Dlaczego realizuje Pan aż tyle projektów?

Życie, szczególnie aktorskie, nie jest łatwe i trzeba czerpać z wielu źródeł. Praca na etacie w teatrze często nie wystarcza i nie mówię tu o żadnych fanaberiach, tylko normalnym życiu czteroosobowej rodziny, mam żonę z urzędniczą pensją i dwoje uczących się dzieci. A poza tym aktor jest od tego, by robić różne rzeczy, nie tylko grać na teatralnej scenie. Może udzielać się w dubbingu, grać w serialach i jak ma dużo szczęścia to i w filmach.

Film bardziej cieszy niż scena teatralna?

Scena zdecydowanie bardziej. Traktuję teatr jako wielki plac zabaw, gdzie można wypróbować wiele postaci – tu człowiek nie rdzewieje, jest w stanie utrzymać kondycję zawodową. To tutaj buduje się warsztat, najważniejsze umiejętności, kwintesencję tego zawodu. Jestem aktorem teatralnym od dwudziestu lat i wiem, co mówię. A film, rzadko się w moim życiu zdarza. Częściej bywam na planie serialu „Na Wspólnej”, w którym gram od 12 lat i mam to szczęście, że moja rola się cały czas rozwija.

Jednak dla niektórych aktorów granie w serialach jest uwłaczające, tak przynajmniej deklarują publicznie.

Nie widzę nic uwłaczającego w graniu w serialu, to po prostu inne doświadczenie aktorskie, tu nad rolą pracuje się szybko. W życiu trzeba robić różne rzeczy, trzeba też zarabiać pieniądze. Jedno jest pewne – z teatru nigdy nie zrezygnuję.

To wróćmy do niego. Na stałe jest Pan związany z Teatrem im. Jaracza, można Pana też oglądać na nowej łódzkiej scenie – Scenie Monopolis, gdzie swoje spektakle wystawia Teatr Fundacji Kamila Maćkowiaka. Jak się Panu współpracuje z Kamilem?

Dziękuję, bardzo dobrze, na scenie sobie nie przeszkadzamy (śmiech), wręcz przeciwnie – doskonale się uzupełniamy, nie ma między nami żadnych spięć. Cieszę się, że Kamil, dając mi pracę, docenia mnie jako aktora. Czego chcieć więcej od życia?

Daje też role do wyboru z tego, co słyszałam?

Ano daje i nie wiem, czy potem tak naprawdę nie żałuje (śmiech). Ale jest honorowy i nie wycofuje się z raz danego słowa. Nie ukrywam, o czym on doskonale wie, że skorzystałem z wyboru i wybrałem dla mnie postać bardziej wyrazistą, bardziej mi pasującą, czułem, że byłem gotowy na rolę doktora – sadysty, w spektaklu „Śmierć i dziewczyna”.

Skąd była ta pewność?

Dzięki wspaniałym rolom, które dane mi było zagrać w Teatrze im. Jaracza. Mam tutaj na myśli dwie konkretne role, które uważam za kamienie milowe w moim aktorskim rozwoju – mówię tu o Helverze w „Nocy Helvera” i Weberze w „Z miłości”. Ja do tych ról dojrzewałem emocjonalnie przez ostatnie lata i pojawiły się one w najbardziej dla mnie odpowiednim momencie. Dziękuję za to Waldemarowi Zawodzińskiemu, który chciał, żebym grał Webera i Małgorzacie
Bogajewskiej, która tak pięknie poprowadziła Helvera i dała mi możliwość rozwinięcia skrzydeł. Dzięki tym rolom cały czas czuję wiatr w żagle, to niezwykle miłe uczucie. Mam nadzieję, że nie nadejdzie taki moment w mojej karierze, że którejś z ważnych ról po prostu nie udźwignę. Na razie wszystko jest w najlepszym porządku.

Te bardziej skomplikowane postacie dają Panu większą zawodową satysfakcję niż skądinąd bardzo udana kreacja psychologa w „Cudownej terapii”?

To chyba nie do końca tak jest. Żeby zagrać daną rolę, muszę w niej dostrzec przestrzeń dla siebie, coś, na czym będę mógł zbudować tę rolę. Trzeba znaleźć ścieżkę w tym mrocznym lesie, która doprowadzi do celu. Pomaga mi w tym nieco mój złamany nos (śmiech).

Jak to jest z tymi rolami w macierzystym teatrze, czy tam ma Pan szansę wybrać rolę, czy są one narzucane?

Bardzo rzetelnie i sumiennie podchodzę do mojej pracy i raczej nie odrzucam ról, które są mi proponowane. Jak do tej pory, głównie dzięki Waldemarowi Zawodzińskiemu, uważam, że byłem bardzo dobrze obsadzany. Sam nie wymyśliłbym sobie lepszych ról. Z Kamilem i jego Fundacją jest nieco inaczej, mogę mu zdecydowanie więcej powiedzieć niż szefowi w teatrze.

A czy wymarzoną byłaby sytuacja, gdyby Pan sam mógł wybrać sobie rolę w teatrze?

Pewnie tak, ale taka sytuacja mogłaby się okazać mieczem obosiecznym, z jednej strony mógłbym czerpać z tego wspaniałe korzyści, z drugiej popaść w megalomańską rutynę, a tego z całą pewnością bym nie chciał. Czasami lepiej zaufać komuś, kogo się jeszcze zna, że może jednak ma jakiś pomysł na ciebie w konkretnej roli, albo wymyślił sobie, że możesz zrobić coś więcej. Taka sytuacja bardziej mi odpowiada, nie czuję się księciem udzielnym.

Jest taka rola, którą chciałby Pan jeszcze zagrać?

O Hamlecie nigdy nie marzyłem, bo już na studiach mi powiedziano, że przez mój złamany nos, raczej mogę zapomnieć o tej roli. Gdy kończyłem studia, zamarzyło mi się, żeby zagrać Helvera, czekałem na niego 20 lat i się doczekałem. I teraz jeszcze nie natrafiłem na taką postać, którą chciałabym zagrać, co absolutnie nie oznacza, że czuję się zawodowo wypalony. Jednym słowem marzenie się spełniło. Tak. Często spełniają mi się marzenia.

A skąd takie szczęście w życiu?

Po prostu mam szczęście i wierzę, że coś tam nade mną czuwa. Lubię marzyć, ale te moje marzenia są bardzo przyziemne, nie marzę o czymś, co wiem, że jest dla mnie nieosiągalne. Nie będę marzył o czymś, co się nie spełni. Trzeba być realistą i pomału, konsekwentnie, dzień po dniu podążać w kierunku spełnienia marzeń.

Ale życie czasami bywa bardzo przewrotne, też Pana ciężko doświadczyło, gdy nagle zachorowała Pana córka.

To już jest przeszłość, nie dopuściłem do siebie złych myśli, gdzieś je w sobie stłamsiłem i się udało, po raz kolejny pomyślałem, że może coś czuwa nade mną i że będzie dobrze. I jest dobrze – córka uczy się teraz za granicą i wszystko z jej zdrowiem jest w jak najlepszym porządku.

To już wiem, dlaczego tata podejmuje się tylu wyzwań.

Praca goni pracę, jedna zrobiona dobrze powoduje, że masz dwie następne. Taka jest moja filozofia życia i tak się na razie dzieje.

A wszystkie role, które gra Pan prawie jednocześnie, nie wprowadzają mętliku w głowie? Wchodzi Pan na scenę w Jaraczu, następnego dnia w Teatrze Kamienica w Warszawie, kolejnego na plan serialu „Na Wspólnej”, a dwa dni później na Scenę Monopolis. Jak to się dzieje, że w jednej sztuce nie zacytuje Pan fragmentu z drugiej?

Nie ukrywam, że jest w tym nieco magii i tak do końca to nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Po prostu staję na scenie, która ma swoją scenografię, widzę partnerów, z którymi gram i nagle wszystko przychodzi, po prostu wiem, co mam zagrać. Oczywiście taka zmiana ról, poprzedzona jest też lekturą, przypominam sobie tekst, czy to w pociągu, czy dzień wcześniej w domu.

W łazience? Słyszałam, że to ulubione miejsce na naukę.

Może z tym ulubionym, to bym nie przesadzał, ale tak nie zaprzeczam, lubię tam powtarzać role. Mam za to taki swój ulubiony zwyczaj, który bardzo ułatwia mi pracę nad rolą i proszę mnie nie pytać, skąd się wziął, bo tego nie pamiętam. Każdą rolę przepisuję sobie odręcznie.

Dlaczego?

Po pierwsze walczę w ten sposób ze swoją dysleksją i uczę się poprawnie pisać. Po drugie, jak każdy mężczyzna jestem wzrokowcem, więc przepisując, jednocześnie przyswajam ten tekst. A jak już mam gotowe te zapisane kartki, to muszę je gdzieś czytać…

Jak się Pan relaksuje i odpoczywa od codziennej pracy?

Przede wszystkim lubię się dobrze wyspać. Lubię też jeździć samochodem, szczególnie autostradą, mam wtedy poczucie wolności, to taki substytut jazdy na motorze, mentalnie gdzieś tam w środku jestem motocyklistą. Chwilowo nie mam motoru, więc jego braki muszę sobie jakoś rekompensować. Relaksuje mnie też bardzo wyjście z kolegami na mecz piłki nożnej, nawet czasami nie patrzę na murawę, już sama rozmowa z kumplami sprawia mi wielką przyjemność.

Aż mnie korci, żeby zapytać, której drużynie Pan kibicuje, ale wiem, że nie wypada?

Tak, w Łodzi o tym głośno nie mówimy.

Ma Pan swoje ulubione miejsca w Łodzi?

Kocham stare Bałuty, mocnym sentymentem darzę stary Radogoszcz, bo tam mieszkali moi dziadkowie. Wiele jest takich miejsc, bo absolutnie jestem lokalnym patriotą. Pamiętam, jak na studia przyjeżdżali ludzie z innych miast i powtarzali, jaka ta Łódź jest brzydka. Dla mnie Łódź nigdy nie była brzydka, nawet wtedy, gdy naprawdę była szara i ponura. Mam wspaniałe wspomnienia z dzieciństwa i lat młodości, do dziś chętnie mówię o koncertach punk rockowych, które odbywały się w klubach.

Skoro o muzyce mowa, to jakiej Pan chętnie teraz słucha?

Dopiero w wieku 30 lat zacząłem słuchać muzyki zespołu Pink Floyd, bo wcześniej wydawało mi się, że jeszcze do tego nie dojrzałem. Lubię The Cure, Dead Can Dance, Cocteau Twins, doskonale relaksuję się przy muzyce poważnej, a od jakiegoś czasu, dzięki córce, choć ona już tego nie słucha, jestem fanem ciężkiego metalu.

Jednym słowem do wszystkiego musi Pan dojrzeć.

Tak chyba mają po prostu faceci, choć mam 47 lat nie uważam, bym był dojrzały, w ogóle mam wrażenie, że dopiero w wieku 40 lat zacząłem kumać, o co w tym życiu chodzi.

Wielki świat, jak mawiają o Warszawie, jakoś Pana nie ciągnie mam wrażenie. Dlaczego?

Spróbowałem tego miodu, to fantastyczne miasto, w którym żyje i pracuje wielu doskonałych aktorów. Przez cztery lata pracowałem w Teatrze Studio u Zbigniewa Brzozy. W tym czasie urodziło mi się drugie dziecko, żona z dziećmi mieszkała wówczas w Łodzi, a ja cały czas na scenie stałem z tą halabardą i pomyślałem, że to chyba nie tak miało wyglądać. Wróciłem do Łodzi, do Teatru im. Jaracza i dobrze zrobiłem, od tego czasu zagrałem wiele fantastycznych
ról, których w Warszawie mógłbym nigdy nie dostać, i przede wszystkim jestem z moją rodziną. Warszawa czasem może być przereklamowana, wszystko zależy od tego z kim się w danym momencie pracuje i co robi i czy jest ten wiatr, który dmie w twoje żagle, czy jest to szczęście… Bez szczęścia nie byłoby wielu sytuacji, a może to my je przyciągamy…Nie chcę o tym za dużo mówić, bo może coś jeszcze…

Rozmawiała Beata Sakowska
Zdjęcia Joanna Jaros